Τι συνεπάγεται η ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών οργανισμών

Τι συνεπάγεται η ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών οργανισμών

Η πρόταση του ΟΕΒ για ιδιωτικοποίηση των ημικρατικών οργανισμών, ως πρόταση για βελτίωση στο δημοσιονομικό έλλειμμα, δεν θα πρέπει να ξενίζει κανένα. Αν και διανύουμε περίοδο κρίσης, κατά την οποία τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα στην Ευρώπη υφίστανται αφόρητες πιέσεις, κατατίθενται στο τραπέζι προτάσεις οι οποίες συνεπάγονται οφέλη μόνο για τους λίγους. Άλλωστε για ορισμένους, η πολιτική αποκρατικοποίησεων υπήρξε διακαής πόθος την τελευταία εικοσαετία. Δεν θα επαναλάβω τα όσα έχουν ακουστεί ενάντια στο ξεπούλημα του δημόσιου και ημιδημόσιου τομέα. Θα αρκεστώ μόνο στην παρουσίαση τριών περιπτώσεων ιδιωτικοποιήσεως δημόσιων οργανισμών στην Ευρώπη και τον οικονομικό και κοινωνικό αντίκτυπο που είχαν.

1) Η Γαλλική εταιρεία τηλεπικοινωνιών "France Telecom" ξεπήδησε το 1997 μετά από την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου οργανισμού και την πώληση του μεγαλύτερου μέρους του κεφαλαίου της σε ιδιωτικά συμφέροντα. Τα τελευταία χρόνια, η ανώνυμη εταιρεία αν και δεν απέλυσε εργαζόμενους ώθησε πέραν των είκοσι χιλιάδων εξ αυτών στην παραίτηση με την μορφή της εθελούσιας εξόδου. Επιπλέον, για να προσαρμοστεί η εταιρεία στις προσταγές των κανόνων του ανταγωνισμού εφάρμοσε μια σειρά αναδιαρθρώσεων που περιλάμβανε τροποποιήσεις στα ωράρια, στα καθήκοντα και γενικότερα στους όρους εργοδότησης των υπαλλήλων της. Αποτέλεσμα, κατά την διάρκεια του 2009 να σημειωθούν τουλάχιστον είκοσι πέντε αυτοκτονίες. Οι πλείστες, αν όχι και όλες, οφείλονται σύμφωνα με τους Γάλλους εμπειρογνώμονες, στην μετατροπή της εταιρείας σε ιδιωτική και στις επιπτώσεις που είχε αυτή η μετατροπή στην καθημερινότητα αλλά και στα δικαιώματα των εργαζομένων της γαλλικής εταιρείας.

2) Στην Ελλάδα, ο κρατικός αερομεταφορέας αποτέλεσε ένα ακόμα θύμα στην σωρεία ιδιωτικοποιήσεων στην χώρα. Η κακοδιαχείριση σειράς ετών από  κυβερνήσεις και των δύο κομμάτων εξουσίας άφησε χωρίς επιλογή την Ολυμπιακή. Ο βασικός μέτοχος της νέας εταιρείας, αν και δεσμεύθηκε προ αγοράς της για διατήρηση των θέσεων εργασίας για όλους τους εργαζόμενους στην εταιρεία, προχώρησε το 2010 στην απόλυση του ενός τρίτου του προσωπικού, που ισοδυναμεί με περίπου χίλιες θέσεις εργασίας. Επιπλέον, οι μειώσεις στο προσωπικό επέφεραν δυσμενέστερους όρους απασχόλησης για το υπόλοιπο προσωπικό και μείωση των απολαβών τους, ως απόρροια της πίεσης που δέχθηκαν οι εργαζόμενοι ώστε να μην βρεθούν εκτός εργασίας.

3) Στην Ιταλία η κρατική τηλεόραση με το άνοιγμα στην αγορά έχασε τόσο την αντικειμενικότητα όσο και την αξιοπιστία της. Ο Ιταλός πρωθυπουργός ελέγχει τον ευρωπαϊκό τηλεοπτικό κολοσσό Mediaset ενώ παράλληλα διαθέτει και τον πολιτικό έλεγχο στο δημόσιο τομέα με αποτέλεσμα το επίπεδο συγκέντρωσης στην τηλεοπτική αγορά να είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη. Η Rai και Mediaset, που ελέγχονται από τον Μπερλουσκόνι, κατέχουν σχεδόν το 90% του συνόλου του τηλεοπτικού ακροατηρίου, συγκεντρώνοντας το 96,8% των διαφημιστικών πόρων. Στοιχεία που οδήγησαν και τον ύπατο εκπρόσωπο του ΟΑΣΕ για θέματα ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης να εκφράσει την ανησυχία του για την κατάσταση στην Ιταλία. 

Τα πιο πάνω παραδείγματα δεν αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις. Είναι η επικρατούσα πολιτική για ιδιωτικοποιήσεις στην Ευρώπη ως προσταγή των πολιτικών που ορίζει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Άνοιγμα του δημόσιου τομέα στις επιχειρήσεις και μείωση του κόστους συντήρησης των δημόσιων επιχειρήσεων εντάσσονται στα σχέδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανταγωνιστικότητα μέσα από τις διατάξεις της Στρατηγικής της Λισαβόνας. Το τίμημα που πληρώνουν οι πολίτες της Ευρώπης είναι τεράστιο. Μείωση στα εργασιακά τους δικαιώματα, ανεργία, υψηλότερες τιμές σε αγαθά πρώτης ανάγκης -μιας και το επιπλέον κόστος μεταφέρεται στον καταναλωτή και δεν το επωμίζεται πλέον το κράτος- αυτά είναι μόνο τα πιο εμφανή. Μήπως τελικά αυτό επιθυμούν όσοι βάζουν στο τραπέζι τέτοιες προτάσεις;